Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

december 14, 2007

Brussel voor groot en voor klein(er)

Filed under: Carine Cornu — melkbrigade @ 8:48 pm

Vorige week bezochten we Agribex en we waren duidelijk niet alleen met dat idee. ‘Vroeg opstaan, om vroeg te kunnen vertrekken en zo de files trachten te vermijden’ is ons motto. Nu we ingeschreven waren om mee te rijden met de bus, hadden we nog een extra stok achter de deur om dat ook nog te doen lukken. Filevrij geraakten we aan de Expo, en we waren duidelijk niet alleen. Veel collega’s hadden er schijnbaar ook een vroege morgen opzitten.
Je hebt dan een aantal standen die je zeker wil bezoeken, waar je al eens wat informatie wenst te vragen, en die probeer je dan toch wel al vroeg te bezoeken. Zo kuierden we een beetje tussen de standen door en het viel het ons op dat er nogal wat, waarschijnlijk Brusselse, scholen naar het salon afgezakt waren. Verschillende klassen waren getooid met prachtige koe-gevlekte hoedjes. Al die zwart-witte hoofden op die al even kleurrijke gezichten, het was echt mooi om zien. Nu zou ik liever niet met een hele klas kinderen naar Agribex gaan, want uiteindelijk is het de bedoeling dat je hen ook allemaal terug meeneemt naar huis, en dan moeten ze al bijna in de rij lopen. Maar blijkbaar loopt dat goed, en genieten ze van het bezoek.
Ongewild bracht dit bij mij een andere, ook mooie herinnering naar boven. Een herinnering van zo’n viertal jaar geleden. Onze oudste, Arne, zat op dat moment in het vierde leerjaar en die klas was de enige van de school met een klassenleraar; al de anderen – de turnleraar uitgezonderd – zijn leraressen. Gewoonlijk is dat vierde leerjaar een jaar waarin ze net iets meer dan andere jaren ondergedompeld worden in de prachtige wereld van de techniek, want blijkbaar is meester Nico daarin geïnteresseerd en hij is ook een goede verteller. Meer heb je dan ook niet nodig om een klas te boeien – in het bijzonder als dat een klas is van achttien leerlingen, waarvan er maar drie meisjes zijn, en waar er bij die vijftien jongens ook nog eens een stuk of negen zijn die thuis boeren, of waar de link met ‘de stiel’ wel heel erg nauw is.
Dan vraag je je waarschijnlijk nu af wat dat allemaal te maken heeft met die schoolkinderen die Agribex bezoeken. Wel, het jaar dat Arne bij meester Nico zat, was het ook Agribex. Natuurlijk waren die negen jongens naar de beurs geweest en kwamen er natuurlijk verhalen over wat ze daar zoal gezien hadden. Je hoeft dan niet ver te zoeken naar waarover er het meest gepraat werd: hoe groter de tractor, hoe meer pk’s, hoe groter de machine, hoe mooier de verhalen. En dan heb je meester Nico, die uit zichzelf wel in techniek geïnteresseerd is, maar die zelf eigenlijk helemaal niet uit een landbouwmidden komt. Natuurlijk is hij verwonderd over wat die jongens allemaal weten te vertellen. Hij bleek helemaal niet te weten dat er zoveel merken van tractoren bestonden en dat die dan ook nog eens over zoveel pk’s konden beschikken. De jongens bleken in hem een dankbare toehoorder te hebben. Zo zie je maar hoe leraren soms ook iets van hun kinderen kunnen leren.
En dat ben ik allemaal aan de weet gekomen omdat ik in datzelfde jaar, enkele weken later, de bagage van de kinderen naar Brussel bracht omdat ze er een weekje gingen genieten van stadsklassen. Meester Nico reed met mij mee om mij de weg te wijzen. En als je zo’n uurtje samen in de auto zit met iemand die je nauwelijks blijkt te kennen, dan wordt er zowaar over van alles gepraat. En dus kwam ook Agribex ter sprake, met al zijn machines. Hij vertelde ook hoe prachtig hij het vond dat die jongens daar helemaal in opgingen, want uiteindelijk zweept de ene de andere wel een beetje op. Maar hij vertelde ook over zijn verwondering toen hij hoorde waarvoor er allemaal al machines bestonden. En je kan je best inbeelden dat die jongens daar in geuren en kleuren over vertelden.
En zo vroeg ik hem ook hoe hij ertoe was gekomen om met die derde- en vierdeklassers op stadsklassen te trekken naar Brussel, want dat was zijn idee. Hij vertelde hoe hij in het begin met zijn klas op plattelandsklassen ging, maar dat de kinderen dat thuis al allemaal gezien hadden. Zeeklassen vond hij al helemaal geen optie – de school is gelegen op hooguit een achttal kilometer van de zee – en een bosdag deden ze al elk jaar. Dus uiteindelijk viel hij eerder toevallig op die ‘stadsklassen’ in Brussel. En dat betekent voor de kinderen vijf dagen ondergedompeld worden in de wereld van metro, musea, parlement, armoede in de metro, en zoveel meer dat zo een stad te bieden heeft.
Als onze kinderen een keuze moeten maken tussen het Brussel van de stadsklassen of Agribex, ben ik helemaal niet zeker wat er boven aan hun verlanglijstje zal staan. Het zijn alle twee mooie ervaringen. Zeker weten.
– Carine Cornu

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: