Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

maart 7, 2008

Trekkende en dragende wielen

Filed under: Johan Schollier — melkbrigade @ 12:00 am

Beste lezer, laat mij nog een keer janken over de suikerbieten, daarna nooit meer. Beloofd! Ik heb immers mijn quotumpje van drie hectare suikerbieten ingeleverd bij het Europees herstructureringsfonds. Mijn vader en ik hebben hier samen zo’n 45 jaar suikerbieten verbouwd, en nu moeten ze ons niet meer hebben. Het heeft geen zin meer. Eerst een lineaire afhouding en dan moeten bijkopen tot 240 ton bieten om groot genoeg te blijven. En dat voor een toekomstige bietenprijs van 26 euro per ton. In 2010 nog eens een evaluatie. Het is dweilen met de kraan open. Ooit kregen wij tot 45 euro per ton, nu nog 26 euro per ton, da’s maar de kostprijs! Daarenboven is Deinze in tweeën gesplitst. De deelgemeenten die aan West-Vlaanderen grenzen, vallen in zone I; de rest van Deinze is zone II. Ik zit natuurlijk aan de verkeerde kant van Deinze. Dit wil zeggen dat ik zelf moet instaan voor de levering van de bieten en de teruglevering van de pulp.
Ik ben nog een laatste keer naar de plantersvergadering geweest in Oudenaarde. De zaal zat stampvol. Er werd ons uitgelegd hoe het zo ver is kunnen komen, onder meer het machtsspel van de grote Europese spelers: Het Franse Tereos en het Duitse Zudsucker tegen het kleine Iscal sugar. Enfin, één hoop miserie. In de zaal ernaast was er een dansfeest aan de gang. Ik had meer zin om daar eens binnen te stappen en een goeie Mort Subite te drinken. Ik had wel nog één vraag voor de directeur: “Hebben wij nog een historisch recht om suikerbieten te telen als er ooit nog een suikertekort zou komen?” Zijn antwoord was dat wij ons geen illusies hoeven te maken. In India alleen al worden er momenteel zeventien suikerfabrieken gebouwd. Hier moeten er dicht. Europa moet en zal suiker invoeren en maakt zichzelf afhankelijk van MOL-landen, China, India, Brazilië … Het zo betreurde Amazonewoud zal nu nog vlugger tegen de grond gaan.
Nu, als melkveehouder wisten wij de laatste twee jaar zo al niet goed of wij nu suikerbieten teelden omwille van de pulp, of omwille van de suiker? Pulp, vergeet het nu maar: 33 procent minder bieten en er was al een tekort. Duur zal die pulp worden! Ik heb nog wat onkruidbestrijdingsmiddelen staan voor de bietenteelt. Wat moet ik daar nu mee? Ik loop opnieuw met het idee om terug voederbieten te verbouwen, hoewel ik daar ook al tweemaal mee gestopt ben: Een eerste keer omdat het te arbeidsintensief was, een tweede keer – niettegenstaande enige mechanisering – vanwege rhizoctonia. Naar het schijnt komt er in 2009 een rhizoctoniaresistent voederbietras op de markt. Nu moet het toch wel lukken, zeker, dat ik net voor de sluiting van Moerbeke – zo onverwacht als ze was – mijn bietenwasmachine verkocht heb aan een veehouder uit Ursel. Ze stond hier al een paar jaar aan de kant. De man had het horen zeggen op het landbouwsalon. Verdorie, ik zou ze zelf opnieuw kunnen gebruiken. Maar nu zou ik het nog anders aanpakken. De firma die hier de suikerbieten kwam laden, weet tot vandaag ook nog niet of zij wel lader kunnen blijven. Het staat wel vast dat zij hun grote reiniger gaan houden. Die is al zeven jaar oud en er is nu een overaanbod van bietenmaterieel. Ik nam al eens contact op met deze mensen en ze zijn bereid een graf voederbieten te komen reinigen. Ik zou ze samen met de maïs inkuilen en dan ben ik meteen van alle werk- of vorstproblemen verlost. Wie weet is dit nu de beste en goedkoopste manier om toch nog een bietproduct te voederen. Ik sta wel alleen: Vera vreest dat het vetgehalte in onze melk weer omhoog gaat schieten, en onze zoon vindt bieten niet meer van deze tijd. Ook wij hebben hier een soort octopusoverleg waar we nog niet uit zijn.

Meewerken aan de dagboeken betekent ook een beetje ervaringen uitwisselen met de lezers. Tijdens de eerste mooie lenteweek heb ik alle weiden laten injecteren. Voor het eerst heb ik daarvoor beroep gedaan op een loonwerker met een driewielige zelfrijder. Vorig jaar injecteerde ik de weiden met een andere machine – een getrokken beervat met tandemas – maar ik had toen wel nogal wat schade aan de zode. Het vergt zoveel kracht van de trekker dat de zode onder zijn wielen gewoon afgeschaafd was. Met de zomerse aprilmaand die erop volgde, leken de wielsporen bijna dood. Hoewel ik ieder jaar de weiden sleep en aandruk, leek het maaiveld op rijenteelt. Mede door de natte zomer is alles opnieuw dichtgegroeid, maar het heeft me toch doen uitkijken naar een ander systeem. Bij de zelfrijder zijn er slechts drie – weliswaar zeer brede – wielen, tegenover acht wielen in het andere systeem. Bovendien zijn de drie dragende wielen de aangedreven wielen. Helemaal geen slip meer. Het enige voorwiel spoort tussen de achterwielen. Je ziet nauwelijks waar dit grote tuig gereden heeft. Mijn beste injecteerervaring tot nu toe. Ach, waar is de tijd dat wij het met onze tank gewoon mochten openspatten? En dan een mals regentje erop!

Onze zoon werkt in de bouw. Deze week bracht hij een briefje mee van een van zijn makkers. Ik wil het u niet onthouden.
Zes antistressregels.
– Hou van je bed zoals van jezelf.
– Rust overdag goed uit zodat je ’s nachts goed kunt slapen.
– Doe zo weinig mogelijk, of laat het de anderen doen.
– Als je plots zin hebt om te werken … ga dan zitten en wacht tot het over is.
– Doe vandaag niet wat je morgen door een ander kan laten doen.
– Als je iemand ziet rusten … help hem.

Johan Schollier

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: