Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

maart 28, 2008

Hoe is dat toch mogelijk?

Filed under: Bernadette Jonckheere — melkbrigade @ 12:00 am

“Hoe is dat toch mogelijk?” zeg ik soms tegen mijn man. “Hoe bestaat het toch dat wij destijds met elkaar getrouwd zijn? Ik begrijp het niet. Hoe kan dat toch? Als er nu twee mensen fundamenteel van elkaar verschillen, dan zijn wij het wel. Hebben wij dat dan vroeger niet gezien of aangevoeld?” – “Nee, want de liefde is blind en tegenpolen trekken elkaar aan”, zegt mijn man dan, “en bovendien vullen we elkaar toch aan, niet?” – “Ja dat is waar, maar we zijn blijkbaar stekeblind geweest!” antwoord ik dan. “Zo verschillend dat wij zijn!”
Ik ben door moeder natuur spijtig genoeg veroordeeld om overal vuil en stof te zien en dat bijgevolg ook steeds te willen opruimen. Mijn man kan gemakkelijk over het vuil heen stappen. Hij ziet het gewoon niet, tot ik hem erop wijs. Is zijn hemd verkeerd dichtgeknoopt, zit zijn kraag scheef, één halve blik en ik heb het gezien. Hij zou een hele dag zo rondlopen zonder het te merken.
Zo hou ik ook van cleane, overzichtelijke ruimtes. Hij zet alles vol. Tot ik het weer opruim en hij het weer vol zet. Zo heb ik gezworen om zijn werkbank nooit meer op te ruimen. (Gelukkig doet onze zoon dit nu, want voor hem moet het ook overzichtelijk zijn.)
Wanneer we aan een werk bezig zijn en het lukt niet goed of er breekt iets, zou ik het nogal snel opgeven en eventueel hulp zoeken bij derden. Hij niet: hij houdt vol, hij valt nog liever dood dan op te geven of hulp te zoeken en is dan achteraf trots dat het hem toch gelukt is. Ik ben dan doodmoe in zijn plaats.
Zelfs onze humor is verschillend. Hij lacht zich een deuk met de vijfendertigste heruitzending van De Kampioenen, terwijl ik er met moeite nog mee kan glimlachen omdat het zo voorspelbaar is. Ik lees dan gewoonlijk een tijdschrift in plaats van tv te kijken. Is er een humoristisch programma op tv dat ik dan weer heel graag zie – zoals de conference van Geert Hoste – dan valt hij gegarandeerd al na een kwartier in slaap.
Hij houdt van Duitse en andere schlagermuziek, terwijl ik er niet mag aan denken dat we later, als we ooit ons pensioen bereiken, naar de Duitse televisie zitten te luisteren en dan kijken naar die hoempamuziek en dansen. Dat kan me echt niet bekoren. We houden gelukkig allebei van het Franse chanson – hij voor de muziek en ik voor de tekst.
Ik lees graag op tijd en stond eens een boek, hij leest eigenlijk ook wel graag maar dan tijdschriften en hij heeft enkel in de humaniora boeken gelezen – omdat het van moeten was. Kijken we samen naar een quiz, dan weet hij alle sportvragen te beantwoorden en ook veel muziekvragen. Ik bijna geen een, maar ik heb dan weer een meer algemene kennis.
Ik hou van een strak gazon, een goed verzorgde tuin, mooi geschoren buxussen enzovoort. Hij durft wel eens (per ongeluk, hoop ik toch) met de tractor of verreiker in een van mijn talrijke tuintjes te rijden en vindt dat helemaal niet erg. “Het herstelt zich wel vanzelf,” zegt hij dan.
Zo kan ik nog uren doorgaan met aan te tonen hoe verschillend wij wel zijn. En toch zijn we binnenkort vijfentwintig jaar gehuwd en kennen we elkaar al meer dan achtentwintig jaar. We zijn ook niet van plan daar verandering in te brengen. Integendeel, we willen nog eens vijfentwintig jaar en zelfs meer eraan breien, als het God belieft. We zijn ondertussen ook wel naar elkaar toe gegroeid: hij ruimt nu al eens gemakkelijker op, ik laat al eens gemakkelijker iets liggen en kijk ook al eens over wat wanorde heen. Zo gaat dat bij veel echtparen, denk ik.
En straks als het weer voorjaar is, halen we allebei het beste uit onszelf naar boven om alles weer gezaaid en geplant te krijgen. Hij ploegt, plant en zaait en ik leg het zaai- of plantbed klaar. En in diezelfde periode moeten ook weer alle paperassen netjes op tijd ingevuld en verstuurd worden. Wij zijn – net als Sofie en nog vele anderen – bij de gelukkigen die een bemestingsplan en -register moeten bijhouden voor de Mestbank. Gelukkig hebben we geen boete. Ik mag er niet aan denken tot welke agitatie en stresstoestanden dit weer zal leiden, om mijn man zo ver te krijgen dat hij alles invult. Zoiets stelt hij zo gemakkelijk uit, om op het laatste nippertje alles toch in orde te brengen. Ik loop er dan bij als een opgewonden, gestresseerde kip terwijl dat toch absoluut niet nodig is, volgens hem. En uiteindelijk heeft hij wel gelijk.
Maar samen hebben we drie leuke, gezonde kinderen. Misschien toch best dat we allebei zo blind waren destijds!

– Bernadette Jonckheere

Advertenties

2 reacties »

  1. Dag BERNADETTE
    Ik heb jou dagboek gelezen ,en heb er eens hartelijk om gelachen .
    Ik denk dat er zich heel wat gezinnen in jou plaats kunnen stellen .,en dan bedenken ,,,het is hier net zo!!!.Zo verschillend,en toch één.Zouden jonge mensen aan jouw dagboek “geen boodschap “hebben???Een beetje aanvaarden ,,dat de andere ook “”anders “”is.Is het dat niet wat het leven met elkaar zo boeiend kan maken .Niemand is zonder fouten (en ik ook niet!!!)Wat we toen niet zagen (gehuwd 1968)hebben we al lang mee leren leven ,en zijn er nu gelukkig mee vergroeid,gelukkig maar Gr Rita v d p

    Reactie door Rita Vandepapeliere — augustus 26, 2008 @ 9:30 am | Beantwoorden

  2. Dag Rita,
    Jouw positieve reactie op mijn dagboek doet oprecht deugd. Ik ben blij dat je er eens goed hebt mee kunnen lachen (omwille van de herkenbaarheid waarschijnlijk), want daar doen we het uiteindelijk voor.
    Bernadette

    Reactie door Bernadette Jonckheere — september 19, 2008 @ 4:53 pm | Beantwoorden


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: