Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

april 3, 2008

Over naar plan B

Filed under: Luc Callemeyn — melkbrigade @ 9:35 pm

Ik was al enkele weken aan het studeren op een pikant verhaal. Wie Boerenblog een beetje volgt, zal wel weten waarover. Ik twijfelde nog steeds of ik alles zou brengen zoals ik van plan was. Helaas, voor één keer heeft mijn zelfcensuur moeten ingrijpen en het verhaal zal (voorlopig) niet gepubliceerd worden. Ik ben genoeg bij machte om bepaalde mistoestanden uit te brengen en neer te schrijven. Vraag blijft altijd of het nodig en verantwoord is dat IK dat allemaal doe. Het besluit is genomen, het ‘Dagboek’ blijft hier (voorlopig) binnenskamers. Of misschien dat men ooit zoals bij Hugo Claus in een theater voorleest uit mijn eigen werk, ik zal het allicht niet meemaken.
Ook op een bedrijf moeten wij flexibel zijn en ons zo dikwijls aanpassen. Niet alleen het weer is een onberekenbare factor, ook de prijzen en onze afnemers zijn soms wispelturig. Over het algemeen geldt dat wie zekerheid wil niet het allerhoogste inkomen zal behalen. Toch zijn enkele zekerheden onontbeerlijk om de normale bedrijfsvoering te laten doorgaan.
In de melkveesector zijn in de nazomer bijna ware revoluties ontstaan, waarbij jarenlange afspraken en vaste relaties aan de kant zijn gezet voor kortstondig denken en snel geldgewin. De langere termijn zal moeten uitwijzen of er verstandige beslissingen zijn genomen. Hoewel ik wat behoudzamer ben en mezelf als een voorlopige blijver beschouw, heb ik respect voor diegenen die de sprong in het onbekende wagen. Een ondernemer zet altijd stappen, soms is het een grote vooruit, soms een stap op de plaats, soms een stapje zijwaarts. Toch is het belangrijk om stappen te zetten, anders groeit men vast. Ik hoorde ooit het gezegde dat het niet aan iedereen gegeven is om over de Kemmelberg te kunnen fietsen. Maar dikwijls is er ook een pad omheen, dat duurt wat langer, maar misschien doet het minder pijn. Alle stappen samen echter geven een golf aan waarin de sector zich beweegt, en dat zal zich vertalen in een evolutie.
Wij blijven hier op ons bedrijf ook niet bij de pakken zitten. Ik ben er nu bijna vijfenveertig en als het wat meezit (of tegenzit) heb ik nog een vijftien à twintig jaar te boeren. Dit bepaalt ook ons denken over wat wij in de nabije toekomst willen. Momenteel gaan wij ervan uit dat alles wat wij nu nog doen, moet kunnen dienen voor onze carrière. Vandaag kunnen wij dus nog investeringen plannen en voorzien om af te schrijven. Over vijf jaar kan dat misschien anders zijn, dat weten wij nu nog niet.
Een grote uitbreiding in omvang zien wij niet zo direct zitten, dat zou ook op veel vlakken grote en dure aanpassingen vragen. Anderzijds willen wij wel de meerwaarde van de producten die wij nu al hebben nog verhogen. Jaren hebben wij hard gewerkt om onze naam bekend te maken en tegelijk ook te verbinden aan een bepaald kwaliteitsimago. Niet dat we dat nu willen achterwege laten, maar wij vinden dat het nu wel eens tijd wordt om daar de vruchten van te plukken. Daarom denken wij om in de toekomst die troeven nog te intensiveren en nog meer uit te spelen. Hoevebezoeken, winkelactiviteiten, kaas maken en verkopen aan de consument, dit zou wel verder uitgebouwd mogen worden.
Helemaal logisch is dit niet. Velen die dit horen, zijn wel enthousiast en dromen nog van een verbredingssector die duidelijk in de lift zit, maar de harde waarheid is soms wel anders. Van de vele honderden cursisten die ooit een opleiding hoeveproducten hebben gevolgd, zijn er in onze provincie maar een tiental degelijke en toekomstgerichte bedrijven overgebleven. Struikelstenen zijn meestal de hoge investeringskosten, de productbewerkingen, de strenge normen voor voedselveiligheid en procesopvolging maar vooral de eis naar de bereidheid om klaar te staan voor de consument op het moment dat hij/zij met geld in zijn handen staat te zwaaien. Ik hang soms wat rond op zoekertjessites van het internet zoals ‘Tweedehands’, ‘Kapaza’ en ‘Hebbes’, en om de zoveel weken zie ik daar weer een inventaris van een (hoeve)ijsbereider opduiken van ongeveer acht jaar oud. Typisch eigenlijk, maar jammer voor de verloren investering. Dan denk ik stilletjes: “Kijk, weer eentje die we overleefd hebben.”
Sinds een paar maanden staan alle dagboeken van alle schrijvers ook op het internet onder een blog, net zoals Boerenblog. Wel leuk voor wie nog eens een dagboek van een paar weken geleden wil herlezen. Niet onverwacht hebben al bijna 5000 bezoekers deze site gezien. Sommigen komen vanaf de Boerenbondsite, anderen vanaf Boerenblog, of velen hebben al een vaste link staan op de computer. Nieuw is ook dat lezers commentaar kunnen geven, dit lijkt me een goede aanvulling. Ook eens benieuwd?
www.mijndagboeken.wordpress.com . Maar voorzie wel een lange avond, want dat kan toch even duren …

– Luc Callemeyn

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: