Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

april 10, 2008

Fruitteler krijgt zelfs geen halve appel

Filed under: Kris Van der Velpen — melkbrigade @ 9:41 pm

Deze dagen staan de voedselprijzen volop in de belangstelling. Ik vind het goed dat de consument er eens op gewezen wordt dat het in de land- en tuinbouw niet al goud is wat blinkt. De mensen die het hardste aan het voedsel moeten werken, zijn er tot op heden het minst voor beloond geweest. Als je op het nieuws iets hoort over een zoveelste stijging van de index, wordt dit bijna altijd geweten aan de stijgende prijzen van groenten en fruit – terwijl een krop sla nog nooit zo goedkoop was als nu. Over duur voedsel hoor je gauw klagen; maar als je de levensstijl van veel mensen bekijkt, wordt er op andere plaatsen bijna met geld gegooid. Kijk maar eens naar de auto’s op straat. Je ziet nog zelden een auto die ouder is dan tien jaar. Elke Belg ouder dan achttien jaar heeft als het ware zijn eigen auto … en zo goedkoop zijn auto’s nu ook weer niet. Zo gaan ook heel wat mensen meerdere keren per jaar op reis. En als je in het weekend ergens iets wilt gaan eten, zit alles stampvol. Ik denk dat de koopkracht niet zo erg gedaald is, maar volgens mij besteedt de doorsneemens zijn geld nu anders.
Vorige maand stonden de kranten vol met artikels waarin beweerd werd dat de peren zo gigantisch duur waren. Wie toen als teler eens durfde klagen, kreeg meteen te horen dat de peren toch aan een euro per kilo verkocht werden. Je kan daarmee natuurlijk wel hele kranten vol schrijven en overal zeggen hoe goed ons fruit wel is, maar voor de teler is het nog altijd de gemiddelde prijs op jaarbasis die telt en in het begin van dit seizoen was die nu ook weer niet zo geweldig.
Je moet ook rekenen dat de perenprijs vorig jaar ronduit slecht was en dat we als telers nauwelijks uit de kosten kwamen. Stond dit toen ook in de krant? Ik ben natuurlijk wel tevreden dat het dit jaar heel goed gaat met de prijs, maar een deel daarvan heb je al nodig om het voorbije jaar te compenseren. Een ander deel heb je dan weer nodig om hier en daar wat investeringen en aanpassingen te doen op je bedrijf. Dat is nu eenmaal ook nodig, wil je de boel draaiende houden. Een laatste deel hou je als het enigszins kan graag over voor het volgende jaar; want als het wat tegenzit, pluk je misschien amper de moeite om de kosten te betalen.
We hebben al wat nachtvorst gekend deze bloei. Zoiets is nooit echt gunstig en dan valt het af te wachten wat er aan de bomen gaat hangen en hoe het er dan nog uitziet. De bloei blijft altijd een ietwat bange periode voor de fruitteler. Duizenden mensen genieten van al die gratis bloempjes, maar wij hopen dan altijd dat we een paar weken ouder zijn. Zo zie je maar dat die Conférenceperen toch weer niet zo duur zijn als iedereen wel denkt. Zulke jaren moeten er gewoon eens tussen komen, de teler wordt dan eens beloond voor zijn inspanningen. In zulke jaren kan je eens even op adem komen, eens het gevoel hebben dat je de vruchten plukt van je arbeid. Je kan jezelf dan misschien ook eens een extraatje gunnen – zonder al te gek te doen, want het volgende jaar moet je ook nog leven. Meestal in onze sector krijgt het bedrijf wel extraatjes, maar onszelf vergeten we wel eens.
Wat nu die appel in mijn titel betreft, kan ik je bijna hetzelfde verhaal vertellen. Ik ga dit even plastisch uitdrukken. Stel, je neemt een grote appel in de winkel. Tweederde daarvan is al opgegeten door anderen, die jouw product aan de man brengen bij de consument. Akkoord, die mensen moeten ook leven en ze hebben ook hun onkosten op het vlak van logistiek, personeel en weet ik veel wat nog allemaal. Je hebt dus één derde van die appel als teler. “Nog genoeg”, denk je dan als consument, want een derde van bijna twee euro is nog ongeveer zestig cent. Van dat derde wordt dan nog zowat de helft opgegeten door de productiekosten – dan zijn de sproeistoffen, meststoffen enzovoort. De appel wordt nu al een heel stuk kleiner. Als ik goed kan tellen, hou ik nog een zesde van mijn appel over. Maar dan moet ik mijn personeel nog betalen en de elk jaar groeiende sociale lasten, dus dat ene zesde deel verdwijnt ook nog. Het wordt nu bij de lezer heel stilletjes, denk ik, want die arme appelboer houdt niks over.
Slim zoals alleen maar boerenmensen kunnen zijn, heb ik mijn appel nu ook weer niet zo nauwkeurig opgegeten zodat er nog wat rond het klokhuis is blijven hangen. Dat hou ik nu lekker voor mezelf en mijn gezinnetje. Als je dan ook het klokhuis niet meteen weggooit, heb je aan je appel nog iets over als fruitteler.

– Kris Van der Velpen

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: