Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

april 25, 2008

Tijd voor actie

Filed under: Carine Cornu — melkbrigade @ 12:00 am

Afgelopen vrijdag werd er in West-Vlaanderen actie gevoerd. Het draaide hem allemaal rond de voedselprijzen. We gingen niet betogen, maar gewoon actie voeren: de mensen even laten weten waar wij mee bezig zijn. Een hele week lang werden we gevraagd – vooral via e-mails – om toch zeker aan de actie mee te doen. Je kan al raden dat de tijd van het jaar niet echt bevorderlijk is om in groten getale aanwezig te zijn. Uiteindelijk waren we toch met een twintigtal land- en tuinbouwers (en -sters).
Bij ons was de keuze op mij gevallen, omdat ik mij die vrijdagmiddag het gemakkelijkst kon vrij maken. Ik geef toe dat ‘actie voeren’ nu niet mijn favoriete bezigheid is, maar voor het goede doel doe je al eens iets wat je anders niet zou doen. Toen ik aankwam in Roeselare – waar we verzamelden om daar ook actie te voeren – was ik al blij dat ik wat bekende gezichten zag. Er waren blijkbaar nog enkele vrouwen gekomen; achteraf bleek dat het bij hen om dezelfde reden was als bij ons: de vrouw kon het gemakkelijkst weg die namiddag. Ik bleek ook niet de enige te zijn die niet dolenthousiast aan de actie begon. De meesten gaven schoorvoetend toe dat ze dat eigenlijk niet zo graag deden. Maar ja, het is toch wel belangrijk en iemand moet het doen.
Wat stond er die namiddag eigenlijk op de planning? De bedoeling was om de consument even wakker te schudden. De media strooien van tijd tot tijd de boodschap rond dat alle basisproducten in de voeding alsmaar duurder worden. Niets is minder waar trouwens. Maar als je er dan ook nog bij vertelt dat dit is omdat de grondstoffen altijd maar duurder worden, dan is de link met de landbouw niet ver weg natuurlijk. En daar komt het probleem. Verschillende sectoren binnen de landbouw hebben het momenteel moeilijk omdat de prijzen veel te laag liggen. De bedoeling van de actie was enkel om dat duidelijk te maken aan de consumenten. Gewoon even zeggen dat wij niet diegenen zijn die zich rijk maken met die hoge voedselprijzen.
We zochten dus een zo groot mogelijke groep consumenten, kort bij elkaar. En waar vind je die beter dan aan de ingang van een grootwarenhuis? We viseerden geen enkele supermarkt; we zouden telkens met een groepje verschillende winkels bezoeken. Met een toch wel klein hartje trokken we met ons groepje van een vijftal mensen richting Aldi. Eens we hadden post gevat aan de ingang liep alles vrij vlot. Tot we een tien minuutjes later plots de gerant van de winkel op bezoek kregen. Ook al waren ze vooraf op de hoogte gebracht van de actie, toch bleken we niet welkom te zijn en we werden weggestuurd. Daar gingen onze namiddag en onze actie.
Maar niet getreurd want er is meer dan één Aldi in Roeselare. We zouden het bij de andere ook nog eens proberen en ons dan wat meer op de vlakte houden. We zouden niet vlak bij de ingang staan, maar de klanten proberen aan te spreken bij hun auto, voor of na het winkelen. En dan sta je daar zomaar wildvreemde mensen aan te spreken. De reacties die we kregen waren ronduit positief, op enkele uitzonderingen na. Zo sprak ik met verschillende vrouwen – want we hadden vooral vrouwen als aanspreekpunt – die er zich heel goed van bewust waren dat de landbouwers te lage prijzen krijgen voor hun producten, zeker als je daar de verkoopprijs in de winkel tegenover zet. Je hebt dan natuurlijk ook meer uitgesproken verhalen. Zoals die ene boom van een man, die ronduit geschrokken was hoe klein ons aandeel in de prijs eigenlijk is. Voorovergebogen om toch een beetje op mijn hoogte te geraken, vroeg hij zich af waar al die rest van de prijs dan naartoe ging. Omhoog kijkend probeerde ik hem zo goed en zo kwaad als het ging de verschillende tussenstappen uit te leggen. Dan heb je toch wel het idee dat je er niet voor niets hebt gestaan.
Zo’n namiddag op een parking gaat soms ook een eigen leven leiden. Ik geraakte bijvoorbeeld aan de praat met een ouder koppel dat met autopech op de parking stond te wachten op de garagist. Toen die garagist toekwam, was dat gesprek vlug gedaan natuurlijk. Blijkbaar zat enkel het stuurslot vast. Om dat vlot los te krijgen, had de garagist zijn eigen autosleutels neergelegd op de mat in de auto van dat oudere echtpaar. Het euvel was snel verholpen. Terwijl ze met zijn tweetjes van de parking aan het wegrijden waren, kwam de garagist tot de conclusie dat zijn autosleutels op de grond lagen … in de wegrijdende auto. Daar sta je dan als garagist, hulpeloos, met een auto maar zonder autosleutels. En zo werd ik weer het aanspreekpunt. ‘k moet zeggen, zo’n verhaal geeft weer wat kleur aan een verkleumde namiddag.
Om de actie helemaal af te ronden, kan ik jullie allemaal misschien een goede raad geven. Surf eens naar http://www.voedselprijzen.be. Nog het liefst met het kassaticket van je laatste aankopen bij je. Je zult af en toe versteld staan van het resultaat.

– Carine Cornu

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: