Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

juni 20, 2008

Over stro en zagemeel, katten en nitraat

Filed under: Carine Cornu — melkbrigade @ 12:00 am

Onlangs had ik een niet onaangename woordenwisseling met Arne, net 14 jaar. Hij had een dommigheidje begaan en ik antwoordde hem al lachend met ‘Boerke Van Hecke’. Spraakvaardig als hij is, moest hij helemaal niet naar zijn woorden zoeken. Hij antwoordde mij dat hij geen boer was en het waarschijnlijk ook nooit zou worden. En daar had hij wel een punt, want zijn interesse in de boerderij reikt niet verder dan de zuiver technische en economische kant van de zaak. Hij ging nog verder met zijn betoog. “Trouwens,” zei hij, “ik ben wel de zoon van de manager van een agrarisch bedrijf.” ‘k Moet zeggen dat die titel mij wel aansprak en ik vroeg hem dan ook of hij zich volgend schooljaar – hij start dan in het derde jaar middelbaar – op die manier ging ‘verkopen’ op school. “Natuurlijk”, was zijn antwoord. “Zeg nu zelf, dat klinkt toch wel veel beter dan zoon van een landbouwer?” Ik kon dat enkel beamen en dacht er bij mezelf bij dat hij eigenlijk veel dichter bij de waarheid was dan velen denken. ‘k Hoop alleen dat hij er enige trots voor zijn roots aan overhoudt.
En dan begin je wel eens te denken aan de ‘probleempjes’ waarmee landbouwerskinderen zoal te maken krijgen in hun schoolloopbaan. Zo kende ik er wel een paar die een van onze kinderen waren tegen gekomen. Ik moet wel zeggen dat Senne, de jongste van zeven, dan echt de kroon spant. Hij kwam een tijdje geleden heel verontwaardigd thuis. Hij zit momenteel in het tweede leerjaar en juf Mieke, de juf van de derde kleuterklas, had hem op de speelplaats gevraagd waar de koeien op slapen. Senne had waarheidsgetrouw geantwoord dat onze koeien sliepen op zagemeel. Juf Mieke had gezegd dat dat niet waar was en dat de koeien sliepen op stro. Daarop had Senne weer verontwaardigd gezegd dat onze koeien wel stro eten. “Ha ja”, zei hij, “onze droogstaande koeien eten toch stro.”
Nu ken ik juf Mieke al ettelijke jaren en weet ik dat zij, net zoals de andere juffen van de school, behoorlijk positief staan tegenover landbouw. Op het laatste schoolfeest confronteerde ik haar dan ook al lachend met de verontwaardiging waarmee Senne thuis zijn verhaal had gedaan. En zo kwam de ware toedracht van het verhaal uit. Juf Mieke wilde eigenlijk wel eens testen hoe goed de zogenaamde ‘leerstof’ die ze kinderen bijbracht in de derde kleuterklas blijft hangen in de volgende jaren. Omdat ze elk jaar wel op boerderijbezoek gaat en dan ook het verschil tussen hooi en stro probeert uit te leggen, wilde ze eens even nagaan of haar gastjes dat verschil in het eerste of tweede leerjaar ook nog kenden. Ze had dus op de speelplaats een willekeurig kindje van het eerste leerjaar bij zich geroepen en had gevraagd waar de koeien op slapen. Dat kindje bleef haar het antwoord schuldig. “Och”, dacht ze, “ik zal het even vragen aan eentje dat op een boerderij woont. Die zal het wel weten.” En zo was ze bij Senne terechtgekomen. Vermits onze koeien niet op stro slapen, kreeg ze van hem dus een heel ander antwoord. Ik heb haar al lachend gezegd dat het nog een geluk was dat ze niet gevraagd had wat de koeien eten. Waarschijnlijk had ze dan een antwoord gekregen in de zin van: voordroog en maïs en pulp en draf en zo en dat doen we dan met de verreiker in de voederkar en dan geven we het aan de koeien. En wat had ze daar dan mee moeten aanvangen? Ondertussen is de relatie tussen Senne en Juf Mieke allang terug in ere hersteld. Gelukkig maar.
Ik ging in gedachten nog een beetje verder terug en herinnerde me nog een voorvalletje dat Senne tegenkwam bij diezelfde juf Mieke in de derde kleuterklas. Ze waren aan het ‘leren’ over de huisdieren; juf Mieke vertelde aan de kindjes dat de poes een huisdier is. Voor de meeste kindjes is dat een heel evidente zaak, maar voor Senne lag dat iets moeilijker. “Juf”, zei hij, “onze poezen dat zijn geen huisdieren. Onze poezen die mogen niet in huis komen. Die moeten buiten blijven bij ons thuis.” En probeer dan als juf maar eens aan een vijfjarige uit te leggen dat katten toch huisdieren zijn, ook al mogen ze niet in huis komen. ‘k Moet zeggen dat dat ons tot op heden nog altijd niet gelukt is.
Als ik dan nog even doordenk, dan was er dit voorjaar nog een voorvalletje met Bram, 13 jaar en eerste middelbaar. Zijn klas had in de aardrijkskundeles geleerd dat de nitraatverontreiniging vooral van de landbouw afkomstig was. Natuurlijk waren wij het niet eens met zo’n uitspraak en probeerden wij Bram uit te leggen dat ook de industrie en de gezinnen er hun deel in hadden. We vertelden hem ook welke inspanningen de landbouw de laatste jaren al gedaan had. We vroegen hem om dat ook eens aan zijn leraar uit te leggen, maar dat zag hij helemaal niet zitten. Ook het voorstel om de leraar eens te laten bellen om een extra woordje uitleg te geven, viel niet in goede aarde. Alles is dus bij het oude gebleven.
Zo zou ik misschien nog wel wat door kunnen gaan. Misschien hebben jullie ook allemaal jullie verhalen. Gewoon fijn om ze weer eens uit de oude doos te halen.
– Carine Cornu

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: