Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

januari 22, 2010

Nostalgie

Filed under: Kris Van der Velpen — melkbrigade @ 9:54 pm

Vorige week had ik de eer om tijdens een demonstratie de snoei van Jonagold te mogen voordoen. Het was eerder een twijfelachtige eer, want niemand anders wou dit doen, maar persoonlijk vond ik dat Jonagold en zijn mutanten toch niet mochten ontbreken in een snoeiles. Aanvankelijk was de belangstelling voor mijn demonstratie zeer klein. Ik was blij dat een viertal fruittelers en enkele leerlingen van de school naar mijn verhaal kwamen luisteren. Iedereen was blijkbaar gekomen om naar de perensnoei te kijken – ik had wel niet anders verwacht, zeker niet met de huidige prijsvorming voor de appels. Ik ben dus beginnen voor te snoeien voor de paar enkelingen die zich aan de appels interesseerden. Het was voor mij ook nieuw om iets aan je collega’s te tonen dat iedereen al jaren kent. Toch toonden de mensen interesse en in de loop van de namiddag kwam er toch wat volk kijken en luisteren, al waren sommigen vooral geïnteresseerd in de elektrische plukwagen waarmee ik de koppen mocht snoeien.
Ik moest toen ook terugdenken aan de grote dagen van weleer, toen er op de proeftuin in Glabbeek snoeinamiddagen werden georganiseerd. Wie toen Jonagold zei, zei ook in één adem Jef De Coster. Die man kon dat zo boeiend vertellen en hij heeft ons hier zowat alles van de moderne appelteelt geleerd. Je kan eigenlijk stellen dat mede door zijn inzet en de toenmalige Jonagoldhype menig Hagelands fruitbedrijf er weer bovenop geraakt is. Als je weet dat men toen volop in de Goldencrisis zat, dan was die Jonagold toen een geschenk uit de hemel. Het was dan ook nog goed dat iemand van onze eigen streek zo erachter stond. Toegegeven, je moest die Jonagold wel in drie keer plukken en mooi inleggen, maar dat werd toen goed betaald. Als er in die dagen in Glabbeek ook maar iets georganiseerd werd, was er altijd volk. Dit had misschien niet altijd met de Jonagold te maken, want na zulke bijeenkomsten bleef iedereen minstens even lang napraten …
Peren stonden er toen ook al, maar als je dat plantte, was je een zonderling. Meestal kwam er ook een Nederlander naar de demonstraties om peren voor te snoeien, kwestie van wat variatie te brengen op de uitnodigingen.
Als je in die dagen gevraagd werd om voor te snoeien, dan was het een heel voorrecht. Een gewone fruitteler werd daar zelden voor gevraagd – of je moest al heel vakbekwaam zijn. Het Hageland was toen nog een fruitregio die weliswaar klein was, maar we waren wel met relatief veel telers. We hadden niet alleen een proeftuin, maar ook een eigen veiling. De telers uit het Pajottenland waren onze bondgenoten, want op die ‘mannen uit de Limburg’ had men het hier niet zo begrepen.
In die tijd was er wel veel meer animo en kameraadschap onder de telers. Grote kapitalen werden er toen ook niet verdiend en er werd hard gewerkt. Maar men vergat hier wel niet te leven. Met de tijd trok de proeftuin oostwaarts en er werd totaal vernieuwd, op alle vlakken. De proeftuin in Rillaar ging over naar de KULeuven en Better3Fruit en onze veiling fusioneerde met de Fruitcentrale in Sint-Truiden. Ook onze Groene Kring ‘Jonge Hagelandse fruittelers’ werd één groep met de Groene Kringfruittelers van Zuid-Limburg. Het Hageland wordt nu meer en meer één met de Haspengouwse fruitstreek. We leerden dat die mannen uit Limburg nog de kwaadsten niet zijn en zij hebben van hun kant ook ingezien dat die van Glabbeek ook niet zo simpel zijn als ze er altijd uitzagen.
“Waar blijft de Jonagold in dit verhaal?” hoor ik de lezer al denken. Wel, de Jonagold is er vandaag nog, maar het is allang niet meer de steunpilaar van het Belgische fruitverhaal. De Jonagold op zich van in het begin bestaat ook niet meer; hij heet nu Novajo, Vivista, Decosta, Robijn of Jonagored. Die laatste – de eerste verbetering van het Jonagoldras – is een eigen leven gaan leiden en heeft zich op commercieel vlak een weg weten banen, zodat hij nu in de export alle andere overtreft. Heel wat Jonagoldplantages hebben ondertussen plaats geruimd voor Conférenceperen, die nu al een paar jaar het inkomen van de Belgische fruitteler verzorgen. Hoe lang dit nog zo blijft, kan niemand weten en we moeten voorzichtig zijn om onszelf niet te beconcurreren.
Wie mijn verhaal goed leest, merkt dat ik op een bepaald moment van ‘Hagelandse fruitteler’ overstap naar ‘Belgische fruitteler’, want vandaag gaat het er in de Belgische fruitsector niet meer over waar je vandaan komt maar over wie je bent. Telers in België zijn meer en meer één groep, al is het toch altijd tof als je een klein beetje streekgebonden eigenheid kan behouden.

– Kris Van der Velpen

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: