Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

februari 18, 2010

Ruimte voor de fruittelers

Filed under: Kris Van der Velpen — melkbrigade @ 8:26 pm

Vorige week kreeg ik een uitnodiging in de brievenbus voor een van de grootste jaarlijkse vergaderingen in onze sector. Het thema van de avond is ‘Fruit in space’. Aanleiding voor deze titel is het feit dat Frank De Winne een Greenstar-appel meenam op zijn avontuur in de ruimte.
Voor wie mijn sector niet zo goed kent, leg ik even uit dat de Greenstar een harde, groene appel is, die je best met een Golden of een Granny Smith kan vergelijken. Het is een appel die niet bruin verkleurt als je hem doormidden snijdt, vandaar waarschijnlijk de keuze van de astronaut. Greenstar is ook een product van mijn buren Better3fruit; hij werd bijna samen met het ras Kanzi gelanceerd. Beide rassen komen uit dezelfde ‘fabriek’, maar ze hebben verder eigenlijk niet veel met elkaar te maken.
Aanvankelijk had ik bij de eerste Greenstar een goed gevoel. De Kanzi was ook lekker, maar die was dan weer moeilijker te telen en wat kleiner. Toen ik echter naging hoe de Greenstar verkocht werd, heb ik meteen mijn plannen laten varen om er enkele duizenden bomen van aan te planten. Er was geen duidelijkheid over de manier waarop de appel verkocht zou worden en of ik er genoeg zou aan overhouden. Later werd dit wel wat opgelost, maar toen had ik al wat anders aangeplant.
Als er vroeger een nieuw ras verscheen, stapte je naar de boomteler en je kocht er een aantal bomen van. Je plantte die bomen en op de veiling waar je lid was, kon je dan je appels verkopen – al dan niet met succes. Was de prijs goed en kon je het ras goed telen, dan plantte je er bomen van bij. Was het niet echt een succes, dan plantte je iets anders. Als het echt slecht was, rooide je de bomen meteen en was het verhaal direct afgelopen. Tegenwoordig maken veel nieuwe rassen deel uit van concepten en moeten de veilingen eraan deelnemen vooraleer de teler het ras kan commercialiseren. Dit kost natuurlijk massa’s geld en uiteindelijk moet de teler van het nieuwe ras deze kosten terugbetalen – wat ook logisch is, want je kan de perentelers niet laten opdraaien voor de kosten die iemand maakt om een nieuw appelras te lanceren. Meestal worden zulke rassen ook centraal bewaard en gesorteerd. Dit is op zich geen nadeel, want je kan toch niet alles zelf doen. Maar het is wel een feit dat je dan als teler alle controle over je product kwijt bent. De prijs die je uiteindelijk ontvangt, is hetgeen er overblijft na allerlei onkosten. Je kan daar goed mee zijn, maar het kan ook tegenvallen.
Is deze evolutie nu goed of slecht? Ik zou het niet weten, maar ik weet wel dat de fruitsector zit te smeken naar iets nieuws – en vooral naar iets dat geld opbrengt. Als men een tiental jaren geleden al schreef dat het water ons tot aan de lippen stond, dan weet ik zeker dat we nu toch wel heel goed moeten kunnen zwemmen. Je voelt het met de appels echt bergaf gaan. De concurrentie is zwaar en de lasten zijn hoog. Gelukkig gaan de peren nog wel wat, maar ze kunnen niet eeuwig het verlies van de appels compenseren. We mogen daar niet blind voor zijn en er moet openlijk over gesproken kunnen worden, want ‘praten werkt’. De mensen die deze laatste slogan nogal eens gebruiken, organiseerden trouwens hele avonden rond de crisis, en daar kwam de fruitsector ook aan bod. De top van de Boerenbond trok letterlijk de boer op en stelde vast dat er veel ellende was in alle sectoren.
Het onderkennen van een probleem is een grote stap naar de oplossing ervan. Als iemand in een vereniging aan zijn collega’s een reportage toont over de problematiek, dan mag daar gerust een debat over volgen. Samen met de goede prijzen verdwijnt dikwijls ook de goede sfeer tussen de telers. Iedereen is bezig met zijn zelfbehoud en sommigen prediken de revolutie – wat zeker niet gezellig is. Het erge aan heel de appelcrisis is het feit dat wij er zelf niet zoveel schuld aan hebben. Onze appels zijn van goede kwaliteit, de bedrijven zijn modern en goed gestructureerd, we werken hard en we zijn correcter dan ooit.
Gelukkig zijn fruittelers ook heel inventief en valt er altijd wel iets te verdienen, zij het dan via een of ander alternatief. Je moet trouwens toch verder en je mag het je ook niet te hard aantrekken, want dat is zeker niet gezond. We mogen in deze slechte tijden ook niet vergeten te leven. Een wandeling of een fietstocht kosten je niks, maar kunnen voor je gezondheid van onschatbare waarde zijn.

– Kris Van der velpen

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: