Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

februari 19, 2010

Labofobie

Filed under: Bernadette Jonckheere — melkbrigade @ 8:27 pm

Onze kinderen hebben de verkeerde studierichting gekozen! Ze hadden beter een wetenschappelijke richting genomen en nadien hogere studies voor laborant of ingenieur in de chemie gedaan. Na hun studies konden ze dan met een fikse lening en met wat financiële hulp van de ouders een eigen labo beginnen. Want als er nu iets mij een lucratieve bezigheid lijkt, is het wel een labo runnen. En dan vooral een labo voor de controle van landbouwactiviteiten, zoals grondontleding, voedselcontrole of residucontrole.
Omdat wij met ons bedrijf in waterwingebied liggen, hebben we hier ieder jaar het spek aan ons been, namelijk nitraatresiducontrole van op zijn minst één van onze percelen. Twee jaar geleden was de uitslag niet goed. We kregen wel geen boete, maar er kwam een audit, uitgevoerd door twee sympathieke dames van de Mestbank die ons een hele namiddag hebben beziggehouden. Enfin, het betekende heel wat papierwerk (alweer een boom gesneuveld), heel wat uurtjes extra schrijfwerk en veel stress. We werden verplicht om in 2008 zelf staalnames te financieren van drie percelen, die dan wel goed waren. In 2009 volgde weerom een staalname van één perceel. Ditmaal zitten we weer te hoog, namelijk 130 waar het maar 90 mag zijn. Door de aanhoudende droogte groeiden de aardappelen veel te weinig en namen ze te weinig stikstof op. Dit jaar moeten we dus weer drie stalen laten nemen en komt er opnieuw een audit.
In heel dit circus stuit mij nog het ergst tegen de borst dat er – als je informeert bij akkerbouwers die dertig of veertig kilometer verder wonen en een oppervlakte bewerken die wel tweemaal de onze is – ginds nooit een staal genomen wordt en dat men daar kan bemesten zoveel men wil. De opbrengsten zijn daar uiteraard dus ook steeds hoger. Mijn mening is dat men om eerlijk te zijn op ieder bedrijf stalen moet nemen. De labo’s zullen mijn visie wel delen. Bovendien bezochten we in september tijdens een Open Dag een waterzuiveringsstation, waar ons werd verteld dat het een fluitje van een cent is om nitraten uit het water te halen!
Verder hebben wij hier ook nog drie hectare weiland waaraan een beheersovereenkomst verbonden is. Die drie hectare bestaat dan nog uit drie perceeltjes, zodat er ieder jaar ook daar drie bodemstalen worden genomen, op onze kosten uiteraard. Deze stalen worden al jarenlang genomen door een kerel die denkt dat hij met een stelletje lagereschoolkinderen te maken heeft, maar dat doet nu niks ter zake. Toen we verleden jaar de uitslag kregen van deze drie percelen, sloeg ik bijna steil achterover. Wij voeren daar geen dierlijke mest, we brengen enkel wat kunstmest aan en het gras wordt tweemaal gemaaid. Al jaren hebben wij een nitraatuitslag van hoogstens 60, maar meestal heel wat minder. Dit jaar bedroeg de uitslag van één perceel 674!!! Een ander had 131 (?) en nog een ander 17,1. Ik heb onmiddellijk het labo gebeld en gevraagd of ze ergens een komma verkeerd hadden gezet. “Nee, dat was onmogelijk”, zeiden ze. “We werken niet met komma’s.” En die 131 vonden ze door de grote droogte niet abnormaal. Maar ze wilden wel een ander staal komen nemen van het perceel met de hoogste waarde. Enkele weken later kregen we de nieuwe uitslag: 81. Toch ergens gemist met de komma’s, zeker? Je zou er een labofobie van krijgen. Wat moeten wij eigenlijk denken over de bodemontledingen in het voorjaar? We hebben niet veel zin meer om daar nog veel geld aan te spenderen, want zijn die dan wel betrouwbaar?
Om af te sluiten wil ik er nog een andere labostory aan toevoegen. In januari 2000 belde er in de vooravond een man van de Post aan de voordeur, met een aangetekende brief. Stomverbaasd las ik dat het Voedselagentschap in volle dioxinecrisis in het slachthuis van één van onze kalkoenen twee staaltjes vlees had genomen. In het ene staal vonden ze een medicament terug (de naam ervan ben ik vergeten) dat al jaren verboden was! Het was een geneesmiddel dat vroeger veel werd gebruikt in de varkenshouderij. We konden wel een tegenonderzoek laten doen op het tweede staal. Eén belangrijk detail: er was maar één labo in België dat dit onderzoek kon doen, dus moesten we het staal eigenlijk laten onderzoeken in hetzelfde lab. Gelukkig heeft de voederfirma dan het heft in handen genomen, ze heeft een koerierdienst ingeschakeld en het staal naar een labo in Duitsland gebracht. Resultaat: geen spoor van dit medicament aanwezig. Kostprijs van heel dit verhaal: 90.000 frank. Het labo in België heeft later aan de voederfirma toegegeven dat ze eigenlijk hun apparatuur allang niet meer geijkt hadden! En wij, wij riskeerden een H-statuut en een fikse boete – door een slordig labo. Vandaar mijn labofobie, die maar niet wil genezen.

– Bernadette Jonckheere

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: