Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

september 1, 2011

Er groeit iets en er bloeit iets

Filed under: Luc Callemeyn — melkbrigade @ 3:29 pm

Eén van de nare neveneffecten  van hoeveproducten is het feit dat de productie heel wat geld kost. De grondstof melk hebben we aan onszelf (maar natuurlijk kost die ook), daarnaast heb je de factor mechanisatie en arbeid. Wie ooit denkt om met hoeveproducten te beginnen moet rekening houden  met veel stielkennis en met harde arbeid en natuurlijk 100 percent motivatie maar verliest de factor energie vlug uit het oog. Soms zijn we wel eens helemaal verkeerd bezig. De melk van onze koeien komt warm uit de uier, wordt diepgekoeld, wordt dan vervolgens in een bereiding verwarmd of gekookt, en dan weer gekoeld. Onze zwaarste kookketel trekt maar eventjes 18 kW per uur en om onze kaasmelk op te warmen staat hier een chauffageketel van 210 kW te gloeien (6 keer zoveel als een gewoon huis). Het kan dus ook niet anders dan dat de stookkosten en electriciteitsfactuur de pan uitrijzen. Ik denk dat onze stookolieboer iedere keer een grote glimlach opzet als ik hem opbel. Toen ik mijn laatste electriciteits afrekening kreeg kon ik er minder om lachen, een opleg na een jaar van meer dan 6000 euro en de laatste maandelijkse factuur bedroeg 2500 euro. Je kan daar licht overgaan, als het noodzakelijk is, dan moet het, maar ik wil er wel even op wijzen dat dit allemaal uit de verkoop van dat potteke yoghurt, dat pakje boter of die kwart kilo kaas moet komen. Ik vind het in ieder geval zeer frappant dat men om onze oren slaat met slogans om bij de goedkoopste energieleverancier  aan te sluiten, en dat ik anderzijds vaststel dat die concurrentiele prijs van de aanbieder van electriciteit slechts één vierde bedraagt van onze factuur, de rest is vaste kosten voor  transport en distributie en nog een tiental andere taksen en heffingen.

Gelukkig was er zondag de Energiedag te Beitem. Niet minder dan 1300 bezoekers hadden gelijklopende gedachten als ikzelf: die energiekosten omlaag trekken. Diverse aanbieders toonden ons verbranding, vergisting, zonnepanelen en zonneboilers, warmtewisselaars en warmtekrachtkoppelingen. Veelal blijkt ook een doordacht gebruik en een paar kleine technische aanpassingen te kunnen leiden tot energiebesparing, bijvoorbeeld warmterecuperatie op de koelgroep. In Beitem had men kosten noch moeite gespaard om iedereen de juiste info te geven, met informatieve standen, brochures en uitleg en daarnaast nog een hele straat met standhouders en demonstraties. Daar halen we wel wat uit. En dit is voor herhaling vatbaar. Uiteraard waren de contacten met collega’s al minstens even belangrijk. De tomeloze inzet waarmee deze studiedag werd gerealiseerd is een mooie afspiegeling van de dynamiek te Beitem. Recent heeft heel de Provinciale landbouwvoorlichting en landbouwverbreding een nieuwe structuur aangenomen.  De manier waarop dit alles werd ingeleid en voorgesteld was zeer professioneel opgevat. De slogan was”Er groeit iets in Beitem”. Het stemt mij ook  gelukkig dat in de nieuwe naam Inagro een duidelijke nadruk wordt gelegd op een Innovatieve Agro sector. Wie niet (meer) aan innovatie doet op zijn bedrijf wordt er op termijn uitgekegeld, daarom is permanente bijscholing en netwerkvorming noodzakelijk. Deze week stond ik als inleiding bij een vergadering even stil bij onze relaties met Beitem. Het waren er tientallen, van het begin van onze carrière tot nu. Zij hebben ons helpen vormen in onze bedrijfsvoering en zij zijn er een deel voor verantwoordelijk dat wij op vandaag zover staan in ons bedrijf en in onze werking. Het is dus gelukt om zaad uit te strooien, en dat zaad te doen “groeien”,   ik ben er van overtuigd dat hun inspanningen ook vruchten zullen afwerpen en ons bedrijf ook doen “bloeien”.

Ons bedrijf is gelegen in de Zandgrond. In het najaar zaaien wij na de maïs nog gras. Dit gras moet geoogst worden in het voorjaar, het was even wachten tot begin mei tot er genoeg opbrengst op stond. Ten gevolge van de droogte moesten wij onze maïs planten in het pure zand. Op een bepaald perceel heeft de droogte er voor gezorgd dat de maïs zeven weken heeft gewacht om boven te komen. Op beperkte schaal heb ik zelfs met de aalton wat water op gevoerd. Vooral een kostelijk maar verder vrijwel nutteloos werk. Geen mens had kunnen vermoeden dat het in de zomer nog zo veel zou kunnen regenen. Na geduldig wachten  is de meeste maïs dan toch bovengekomen en alles lijkt weer goed te komen. Het wijst ons toch weer op het enorme herstellende vermogen van de natuur en onze bodem, verleden jaar gewroet om de maïs van het land te krijgen, in de voorzomer veel te droog en nu lijkt alles weer goed. Uiteraard kunnen wij niet tegen het verwoestende effect van windhozen en hagel, en ook wij leven mee met de getroffen boeren in de hardfruitteelt. Hopelijk worden daar goede regelingen genomen, en hopelijk kunnen zij ook daar binnen enkele jaren zeggen dat alles weer “groeit en bloeit”.

Luc Callemeyn

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: