Mijn dagboeken in Boer & Tuinder

januari 26, 2012

Stof tot nadenken.

Filed under: Dagboek B&T — melkbrigade @ 3:33 pm

Rond de jaarwisseling wensen wij elkaar het allerbeste voor het komende jaar. Ik heb er nog niet veel van gemerkt. Ik ben een liefhebber van techniek, en het mag al eens een graadje moeilijker zijn dan het gewone. Toch heeft die techniek mij wat parten gespeeld. Doodnormale zaken die gewoonlijk allemaal gesmeerd lopen, met als hoogtepunten de plaatsing van automatische afname en melkmeters die een enorme opstoot van uierontsteking tot gevolg hadden .

Ik ga nog even met u terug in de tijd. Begin december was er de landbouwbeurs Agribex. Zo heel toevallig rond Sinterklaas en net na het uitbetalen van de akkerbouwpremies. Vele jaren terug zou het gebeuren dat ik 3 keer in één week naar Brussel trok. Kwestie om alles gezien te hebben. Nu had ik genoeg aan een halve dag. Misschien vind je het gek dat ik de rest van die dag adviseur heb gespeeld. Ik ben op niet minder dan 5 standen of diensten geweest, en heb daar mijn mening gedeeld of discussie aangegaan met oog voor het voordeel van mijn collega-boer. Op dat ogenblik vond ik dat nuttig en dacht ik aan een win-win situatie. Nu 2 maanden later bemerk ik dat er weinig veranderd is. Eigenlijk is het te gek voor woorden, ik rijd naar Brussel, ik sta in de file, en besteed een halve dag van mijn Agribex-bezoek aan een werk waar een andere ervaringsdeskundige 75 € per uur voor vraagt. En als ik laat thuis kom moet ik dan nog mijn koeien melken.

Eind januari maken wij ons alweer op voor die andere landbouwbeurs in Roeselare, de Agro-Expo. Traditioneel is dit dé groentenbeurs. Ik sta er iedere keer weer van versteld hoe de standen uitgebouwd worden als groteske paleizen en hoe sommige zelfvoldane verkopers hun waren aan de man brengen. In de meeste gevallen een plateau met schuimende bierglazen, er mag al eens gefeest worden. Dan hopen ze dat de contracten wat vlotter zullen getekend worden. In Agribex sprak ik met boer Piet die een vrij groot areaal groenten teelt. Hij vertelde mij dat ongeveer driekwart van zijn areaal niet genoeg opbracht om de teeltkosten te dekken. Dat betekent dat toeleveranciers betaald zijn voor plantgoed, loonwerk, meststoffen en sproeistoffen en dat  boer Piet en zijn gezin een vol jaar voor niks hebben gewerkt. Wij kennen elkaar goed genoeg om er geen doekjes om te winden, ik vroeg wat de toekomst nu brengt? “Ik weet het niet” zuchtte hij, “kan ik iets anders dan weer voortdoen? In maart beginnen we alweer te planten.” Stof tot nadenken.

Er is nochtans geld genoeg op de wereld maar soms zit het op bizarre plaatsen. Op de wekelijkse markt staat Krista met haar zuivelproducten en daar komen veel toeristen. Met een koppel uit Texas in de VS raakten we aan de praat. Zijn hobby-farm is even groot als de mijne maar hij heeft maar 10  vleesdieren en ik heb 150 dieren. Hij doet iets met verzekeringen, in juli waren ze getrouwd (voor beiden allicht niet hun eerste keer) en nu maakten ze een wereldreis. Ze vonden onze bolletjes kaas zo lekker dat zij vroegen om er een aantal naar hun huis op te sturen. Wij hebben dit aanvaard, mits voorafbetaling van de kosten. Wij zijn wel goed, maar niet dom. Zij kochten voor 70€ kaas, en betaalden 60€ cash voor het transport. Het pakket was 10 dagen onderweg, en in Amerika is het de gewoonte dat “the postman always rings twice”, in dit geval werd de kaas 3 keer ten huize aangeboden, maar ze waren allicht nog niet thuis van hun wereldreis. Ik heb alle moeite gedaan om ze via internet en 1204 op te sporen, maar tevergeefs. Niet getreurd, getrouw aan de song van Elvis kwam het pakje “return to sender”, maar het was hier nog niet thuis of er kwam bericht dat het zo jammer was en bla bla bla en of we zo vriendelijk wilden zijn om het nogmaals op te sturen, dit keer met een order van nog 4 kg extra. Geen nood, alles wordt vooraf betaald, ook opnieuw de extra verzendkosten. Totale uitgave: ongeveer 250 euro voor een tiental kg kaas. Maar dan wel van de beste kwaliteit natuurlijk.

Verleden week was hier een groep Zweden op bezoek. Tractor dealers en grote loonwerkers. Hun belangrijkste werk: grasbalen wikkelen en heel de winter sneeuw ruimen. Behalve dit jaar want er is veel te weinig sneeuw. Eén van deze ondernemers vroeg mij of ik ooit al eens een aanbod had gekregen van een andere zuivelfabriek om ons te laten overnemen. Ik stond zowat perplex. Daar heb ik zelfs nog nooit over gedacht om daarover na  te denken.

 

Luc Callemeyn

Advertenties

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: